«Ապաշխարեք, . . . որպեսզի ես կարողանամ բուժել ձեզ»

Երեց Նեյլ Լ. Անդերսեն
Տասներկու Առաքյալների Քվորումից

Ապաշխարելու հրավերը հաճախ ոչ թե նախատինքի ձայն է, այլ ետ շրջվելու և կրկին դեպի Աստված վերադառնալու սիրալիր կոչ:

Երեց Նեյլ Լ. Անդերսեն Իմ եղբայրներ և քույրեր, անցել է վեց ամիս, ինչ ես նշանակվել եմ ծառայելու Տասներկու Առաքյալների Քվորումում: Մինչ այժմ, ծառայելը այն մարդկանց հետ, ովքեր եղել են օրինակ և ուսուցիչ, ինձ համար խոնարհեցնող փորձառություն է: Ես մեծապես գնահատում եմ ձեր աղոթքները և աջակցող ձայները: Ինձ համար դա ջերմեռանդ աղոթքի ժամանակ է եղել, երբ ես ջանասիրաբար ձգտում էի ընդունվել Տիրոջ կողմից: Ես զգում էի Նրա սերը սուրբ և անմոռանալի ճանապարհներով: Ես վկայում եմ, որ Նա ապրում է, և որ սա Նրա սուրբ աշխատանքն է:

Մենք սիրում ենք Նախագահ Թոմաս Ս. Մոնսոնին՝ Տիրոջ մարգարեին: Ես ընդմիշտ կհիշեմ, թե ինչպիսի բարությամբ նա առաջարկեց ինձ այդ կոչումը անցած ապրիլին: Մեր հարցազրույցի վերջում նա գրկաբաց մեկնեց իր ձեռքերը և գրկախառնվեց ինձ: Նախագահ Մոնսոնը բարձրահասակ տղամարդ է: Երբ նա իր երկար ձեռքերով փարվեց ինձ և մոտեցրեց իրեն, ես ինձ զգացի ինչպես փոքր տղա սիրող հոր պաշտպանող ձեռքերի մեջ:

Այդ փորձառությունից ամիսներ անց ես մտածում էի Տիրոջ հրավերի մասին, որը կոչ է անում գալ Իր մոտ և հոգեպես հայտնվել Իր ձեռքերում: Նա ասաց. «Ահա, իմ ողորմության բազուկը մեկնված է դեպի ձեզ, և ով որ գա, նրան ես կընդունեմ. և օրհնված են նրանք, ովքեր գալիս են ինձ մոտ»:¹

Սուրբ գրություններում Նրա ձեռքերը նկարագրվում են որպես բաց², մեկնված³, ուղղված դեպի մեզ⁴ և օղակող⁵: Դրանք նկարագրվում են որպես հզոր⁶ և սուրբ⁷ ձեռքեր, ողորմության⁸ձեռքեր, ապահովության⁹ ձեռքեր, սիրո¹⁰ ձեռքեր, «երկարացված ողջ օրվա ընթացքում»:¹¹

Մենք բոլորս ինչ-որ չափով զգացել ենք մեր շուրջը այդ հոգևոր ձեռքերը: Մենք զգացել ենք Նրա ներողամտությունը, Նրա սերն ու մխիթարությունը: Տերն ասել է. «Ես նա եմ, որ մխիթարում է ձեզ»:¹²

Տիրոջ ցանկությունը, որ մենք գանք դեպի Նա և Նրա ձեռքերով շրջապատվենք, հաճախ ապաշխարելու հրավեր է: Ես մեջբերում եմ. «Ահա նա ուղարկում է մի հրավեր բոլոր մարդկանց, քանզի ողորմության բազուկները մեկնված են դեպի նրանց, և նա ասում է. Ապաշխարեք, և ես կընդունեմ ձեզ»:¹³

Երբ մենք մեղք ենք գործում, մենք շրջվում ենք Աստծուց: Երբ մենք ապաշխարում ենք մենք կրկին շրջվում ենք դեպի Աստված:

Ապաշխարելու հրավերը հաճախ ոչ թե նախատինքի ձայն է, այլ ետ շրջվելու և կրկին դեպի Աստված վերադառնալու սիրալիր կոչ:¹⁴ Այն նշան է սիրող Հորից և Նրա Միածին Որդուց՝ լինելու ավելին, քան կանք, հասնելու կյանքի ավելի մեծ բարձունքների, փոխվելու և զգալու պատվիրանները պահելու երջանկությունը: Որպես Քրիստոսի աշակերտներ, մենք ուրախանում ենք ապաշխարության օրհնությամբ և ներում ստանալու հնարավորությամբ: Այն դառնում է մեր մասը, ձևավորելով մեր մտածելու և զգալու ճանապարհը:

Այս համաժողովը լսող տասնյակ հազարավոր մարդիկ անձնական արժանավորության և արդարակեցության տարբեր աստիճանների վրա են: Ինչևէ, ապաշխարությունը օրհնություն է բոլորիս համար: Մենք բոլորս պետք է զգանք Փրկչի գթության ձեռքերը մեր մեղքերի ներման միջոցով:

Տարիներ առաջ, ինձ խնդրեցին հանդիպել մի մարդու, որը, մեր հանդիպումից դեռ շատ վաղուց սկսել էր վարել անկանոն կյանք: Սխալ ընտրությունների արդյունքում նա զրկվեց Եկեղեցու իր անդամությունից: Հետագայում նա վերադարձավ Եկեղեցի և հավատարմորեն պահում էր պատվիրաները, սակայն նախկին արարքները հետապնդում էին իրեն: Հանդիպելով նրա հետ, ես զգացի նրա ամոթը և խոր զղջումը ուխտերից հեռանալու համար: Մեր հարցազրույցից հետո ես դրեցի ձեռքերս նրա գլխին և քահանայության օրհնություն տվեցի նրան: Դեռ ոչ մի խոսք չասած, ես զգացի Փրկչի սիրո և ներման գերզորեղ առկայությունը: Օրհնությունից հետո մենք գրկախառնվեցինք և նա բացեիբաց լաց եղավ:

Ես ապշած եմ ապաշխարող հոգուն մեկնված Փրկչի գթությամբ և սիրով լի գրկող ձեռքերը, անկախ նրանից, թե որքան եսասիրություն էր պարունակվում թողնված մեղքի մեջ: Ես վկայում եմ, որ Փրկիչը կարող է և պատրաստ է ներել մեր մեղքերը: Բացի այն քչերի մեղքերից, ովքեր ընտրում են ուրացությունը, նրանից հետո, երբ գիտեն լրիվությունը, չկա մեղք, որ չի ներվում:¹⁵ Ինչպիսի հրաշալի արտոնություն է մեր բոլորի համար՝ շրջվել մեր մեղքերից և գալ դեպի Քրիստոսը: Աստվածային ներողամտությունը ավետարանի ամենաքաղցր պտուղներից է, որը մեր սրտերից հանում է մեղավորության և ցավի զգացումը և փոխարինում այն խղճի ուրախությամբ և հանգստությամբ: Հիսուսը հայտարարել է. «Այժմ չե՞ք վերադառնա ինձ մոտ և ապաշխարեք ձեր մեղքերից, և դարձի չե՞ք գա, որպեսզի ես կարողանամ բուժել ձեզ»:¹⁶

Այսօր ինձ լսողներից ոմանք հնարավոր է«սրտի հզոր փոփոխության»¹⁷ կարիք են զգում՝ լուրջ մեղքերին դիմակայելու համար: Կարող է անհրաժեշտ լինել քահանայության ղեկավարի օգնությունը: Շատերի համար, ապաշխարությունը լուռ և անձնական ընթացք է, անհրաժեշտ փոփոխությունների համար ամեն օր Տիրոջ օգնությունը փնտրելով:

Շատերի համար ապաշխարությունը ավելի շուտ ճանապարհորդություն է, քան իրադարձություն: Դա հեշտ չէ: Փոխվելը դժվար է: Այն պահանջում է վազել քամու դեմ, լողալ հոսանքի դեմ: Հիսուսն ասել է. «Եթե մեկը կամենում է իմ ետևից գալ, թող իր անձն ուրանա և իր խաչն առնէ, և իմ ետևից գա»:¹⁸ Ապաշխարությունը նշանակում է փախչել այնպիսի բաներից, ինչպիսին են անազնվությունը, հպարտությունը, զայրույթը և անմաքուր մտքերը, և շրջվել դեպի այնպիսի բաներ, ինչպիսին են բարությունը, անեսասիրությունը, համբերատարությունը և հոգևորությունը: Դա կրկին դեպի Աստված վազելն է:

Ինչպե՞ս մենք կարող ենք որոշել, թե ինչի վրա պետք է կենտրոնանա մեր ապաշխարությունը: Երբ սիրած մարդը կամ ընկերը առաջարկում են այնպիսի բաներ, որոնց համար մենք պետք է փոխվենք, մեր մեջ գտնվող բնական մարդը երբեմն գլուխ է բարձրացնում և պատասխանում. «Օ, դու կարծո՞ւմ ես ես կարող եմ փոխվել: Թույլ տուր ես քեզ պատմեմ քո խնդիրների մասին»:

Ավելի լավ մոտեցում է հանդիսանում Տիրոջը խոնարհաբար խնդրելը:

«Հայր, ի՞նչ կուզենայիր, որ անեի», պատասխանները գալիս են: Մենք զգում ենք այն փոփոխությունները, որոնք պետք է կատարենք: Տերը մեզ ասում է մեր մտքում և մեր սրտում:¹⁹

Այդ ժամանակ մեզ թույլ է տրվում ընտրել. Ապաշխարել թե վարագույրով ծածկել դեպի երկինք բացված մեր պատուհանը:

Ալման զգուշացրել է. «Մի ձգտիր արդարացնել ինքդ քեզ՝ նվազագույն իսկ չափով»:²⁰ Երբ մենք «իջեցնում ենք վարագույրը», մենք դադարում ենք հավատալ հոգևոր այն ձայնին, որը մեզ հրավիրում է փոխվել: Մենք աղոթում ենք, սակայն ավելի քիչ ենք լսում: Մեր աղոթքները հավատքի պակաս են զգում, որը տանում է դեպի ապաշխարություն:²¹

Այս պահին ինչ-որ մեկն ասում է. «Եղբայր Անդերսեն, դուք չեք հասկանում: Դուք չեք զգացել այն, ինչ զգացել եմ ես: Չափազանց դժվար է փոխվելը»:

Դուք իրավացի եք: Ես լիովին չեմ հասկանում: Բայց կա Մեկը, ով հասկանում է: Նա գիտի: Նա զգացել է ձեր ցավը: Նա հայտարարել է. «Ահա ես իմ ձեռքի մեջ եմ նկարագրել քեզ»:²² Փրկիչն անընդհատ հասնում է մեզ, հորդորելով: «Եկեք ինձ մոտ»:²³Մենք կարող ենք ապաշխարել: Մենք կարող ենք:

Հասկանալով, թե ինչպես մենք պետք է փոխվենք, մենք զղջում ենք այն ցավի համար, որը պատճառել ենք: Դա անկեղծ և սրտանց խոստովանության է դրդում Տիրոջը և, եթե կարիքը կա, մյուսներին:²⁴ Երբ հնարավոր է, վերականգնեք այն վնասը, որը պատճառել եք:

Ապաշխարությունը դառնում է մեր առօրյա կյանքի մասը: Ամեն շաբաթ հաղորդություն ընդունելը շատ կարևոր է, որ մենք խոնարհ ու հնազանդ կանգնենք Տիրոջ առաջ, ընդունելով Նրանից մեր կախվածությունը, խնդրելով Նրան ներել և թարմացնել մեզ, և խոստանալով միշտ հիշել Նրան:

Երբեմն մեր ապաշխարության ընթացքում, Քրիստոսին նմանվելու մեր առօրյա ջանքերում մենք զգում ենք, որ անընդմեջ պայքարում ենք նույն դժվարությունների դեմ: Անտառապատ սար մագլցելու նման, երբեմն մենք չենք տեսնում մեր առաջընթացը, մինչև չենք մոտենում գագաթին և վերևից նայում ներքև: Մի հուսահատվեք: Եթե դուք փորձում ենք և աշխատում եք ապաշխարել, ապա դուք ապաշխարության գործընթացի մեջ եք:

Կատարելագործվելով, մենք ավելի հստակ ենք տեսնում կյանքը և զգում Սուրբ Հոգին, որն ավելի ուժեղ է գործում մեր մեջ:

Երբեմն մենք զարմանում ենք, թե ինչու ենք հիշում մեր մեղքերը երկար ժամանակ անց նրանից հետո, ինչ թողել ենք դրանք ետևում: Ինչո՞ւ է մեր սխալների հետ կապված վիշտը շարունակվում մեր ապաշխարությունից հետո:

Դուք կհիշեք Նախագահ Ջեյմս Ե. Ֆաուստի քնքուշ պատմությունը: Ես մեջբերում եմ. «Երբ ֆերմայում փոքր տղա էի, հիշում եմ իմ տատիկին, ով համեղ ուտեստներ էր պատրաստում փայտե թեժ վառարանի վրա: Երբ վառարանի կողքի փայտերի արկղը դատարկվում էր, տատիկս լուռ վերցնում էր արկղը, գնում էր դուրս և լցնում այն փայտով, ապա բերում ծանր արկղը տուն»:

Շարունակելով, Նախագահ Ֆաուստի ձայնը լցվում էր զգացմունքներով: «Ես այնքան անզգա էի և այնքան հետաքրքրված էի խոհանոցի զրույցներով, որ նստում էի և թույլ տալիս, որ սիրելի տատիկը լցներ փայտերի արկղը: Ես ամոթ եմ զգում և ողջ կյանքս զղջում այդ բացթողման համար: Ես հույս ունեմ, որ մի օր կհայցեմ նրա ներողությունը»:²⁵

Ավելի քան 65 տարի է անցել: Եթե Նախագահ Ֆաուստը այսքան տարիներից հետո դեռ հիշում և զղջում է իր տատիկին չօգնելու համար, ապա ինչո՞ւ ենք զարմանում, որ դեռ հիշում ու զղջում ենք որոշ բաների համար:

Սուրբ գրությունները չեն ասում, որ մենք կմոռանանք մեր մեղքերը մահկանացու կյանքում: Դրանք ասում են, որը Տերը կմոռանա:²⁶

Մեղքերը թողնել նշանակում է երբեք դրանց չվերադառնալ: Մոռանալը ժամանակ է պահանջում: Մեզ օգնելու համար Տերը, երբեմն, թույլ է տալիս, որ մեր սխալները մնան մեր հիշողության մեջ:²⁷ Դա մեր մահկանացու կյանքի ուսուցման մասն է:

Երբ մենք ազնվորեն խոստովանում ենք մեր մեղքերը, ուղղում, ինչ որ կարող ենք, և թողնում ենք մեր մեղքերը, պահելով պատվիրանները, ապա մենք գտնվում ենք ներում ստանալու ընթացքում: Ժամանակի հետ մենք կզգանք, ինչպես է մեր ցավը մարում, վերցնելով հանցանքը մեր սրտերից²⁸ և պարգևելով «խղճմտանքի խաղաղություն»:²⁹

Նրանք, ովքեր իսկապես ապաշխարում են, սակայն չեն կարողանում հանգստություն զգալ, պետք է շարունակեն պահել պատվիրանները: Ես խոստանում եմ ձեզ, հանգստությունը կգա ըստ Տիրոջ ժամանակի: Բուժումը նույնպես ժամանակ է պահանջում:

Եթե դուք մտահոգություններ ունեք, խորհրդակցեք ձեր եպիսկոպոսի հետ: Եպիսկոպոսը զանազանման զորություն ունի:³⁰ Նա կօգնի ձեզ:

Սուրբ գրությունները մեզ նախազգուշացնում են. «Չհետաձգեք ձեր ապաշխարության օրը»:³¹ Բայց այս կյանքում երբեք ուշ չէ ապաշխարել:

Մի անգամ ինձ խնդրել էին հանդիպել մի մեծահասակ զույգի հետ, որոնք վերադառնում էին Եկեղեցի: Նրանց ուսուցանել էին ավետարանը նրանց ծնողները: Ամուսնությունից հետո նրանք հեռացել էին Եկեղեցուց: Այժմ, 50 տարի անց, նրանք վերադառնում էին: Ես հիշում եմ, ինչպես ամուսինը եկավ գրասենյակ թթվածնի բալոնով: Նրանք ափսոսում էին, որ հավատարիմ չէին մնացել: Ես հայտնեցի նրանց, թե որքան մենք երջանիկ ենք, որ նրանք վերադառնում էին, հավատացնելով նրանց, որ Տիրոջ ողջունող ձեռքերը սպասում են բոլոր նրանց, ովքեր ապաշխարում են: Ծեր տղամարդը պատասխանեց. «Մենք գիտենք դա, Եղբայր Անդերսեն: Բայց մեր ցավն այն է, որ մեր երեխաները և թոռները չունեն ավետարանի օրհնությունները: Մենք վերադարձանք, սակայն մենակ»:

Նրանք մենակ չվերադարձան: Ապաշխարությունը փոխում է ոչ միայն մեզ, այլ նաև օրհնում է մեր ընտանիքներին և նրանց, ում մենք սիրում ենք: Մեր արդար ապաշխարությամբ, համաձայն Տիրոջ ժամանակացույցի, Փրկչի մեկնած ձեռքը կգրկի ոչ միայն մեզ, այլ կհասնի նաև մեր երեխաների և սերունդների կյանքին: Ապաշխարությունը միշտ նշանակում է, որ առջևում ավելի մեծ երջանկություն կա:

Ես վկայություն եմ բերում, որ մեր Փրկիչը կարող է ազատել մեզ մեր մեղքերից: Ես անձամբ եմ զգացել Նրա փրկագնող զորությունը: Ես անկասակած տեսել եմ Նրա բուժող ձեռքը աշխարհի երկրների հազարավոր մարդկանց վրա: Ես վկայում եմ, որ Նրա աստվածային պարգևը հեռացնում է մեղքը մեր սրտից և խաղաղություն տալիս մեր խղճին:

Նա սիրում է մեզ: Մենք Նրա Եկեղեցու անդամներն ենք: Նա հրավիրում է մեզ բոլորին ապաշխարել, շրջվել մեր մեղքերից և գալ դեպի նա: Ես վկայում եմ, որ Նա մեր կողքին է: Հիսուս Քրիստոսի անունով, ամեն:

Հղումներ

1. 3 Նեփի 9.14

2. Տես Մորմոն 6.17:

3. Տես Ալմա 19.36:

4. Տես Դ Թագավորաց ժԷ.36; Սաղմոս ՃԼԶ.12:

5. Տես 2 Նեփի 1.15:

6. Տես ՎևՈւ 123.6:

7. Տես 3 Նեփի 20.35:

8. Տես Ալմա 5.33:

9. Տես Ալմա 34.16:

10. Տես ՎևՈւ 6.20:

11. 2 Նեփի 28.32

12. 2 Նեփի 8.12

13. Ալմա 5.33

14. Հելաման 7.17

15. Sես Boyd K. Packer, “The Brilliant Morning of Forgiveness,” Ensign, Nov. 1995, 19:

16. 3 Նեփի 9.13

17. Ալմա 5.12

18. Մատթեոս ԺԶ.24

19. Տես ՎևՈւ 8.2:

20. Ալմա 42.30

21. Տես Ալմա 34.17–18:

22. Եսայիա ԽԹ.16

23. 3 Նեփի 9.14

24. Տես ՎևՈւ 58.43:

25. James E. Faust, “The Weightier Matters of the Law: Judgment, Mercy, and Faith,” Ensign, Nov. 1997, 59.

26. Տես ՎևՈւ 58.42–43; տես նաև Ալմա 36.17–19:

27. See Dieter F. Uchtdorf, “Point of Safe Return,” Liahona, May 2007, 101:

28. Ալմա 24.10

29. Մոսիա 4.3: Սուրբ գրությունները մեր երջանկությունը այս և մյուս կյանքում կապում են խղճի հանգստության հետ: Ալման ուսուցանում է, որ ուրախության հակադիր կողմը խղճի խայթն է (տես Ալմա 29.5): Մյուս մարգարեները այս կյանքից հետո ամբարիշտների չարչարանքները կապում են նրանց զգացած մեղքի զգացումի հետ (տես 2 Նեփի 9.14, 46; Մոսիա 2.38; 3.24–25; Մորմոն 9.5): Ջոզեֆ Սմիթն ասել է. «Մարդն է իր սեփական չարչարողն ու իր սեփական մեղադրողը: Ասված է. Նրանք կգնան կրակե լիճը: Մարդու հիասթափված մտքի չարչարանքն այնքան մեծ է, որ նմանեցվում է կրակե լճին» (in History of the Church, 6:314):

30. Տես ՎևՈւ 46.27:

31. Ալմա 34.33