Het priesterschap eren Bisschop H. David Burton Presiderende bisschop Het priesterschap is niet iets dat we door de week afdoen en dan voor de zondag weer aandoen. Het is 24 uur per dag, zeven dagen per week een eer en een zegen. Goedenavond, broeders. Maandenlang hebben we ons zorgen gemaakt of dit gebouw wel klaar zou zijn voor de algemene conferentie. Er is een wonder tot stand gebracht -- een wonder dat mogelijk was doordat zowel vaklieden als gewone, huis-, tuin- en keukenmensen die ongewone toewijding, opofferingsgezindheid en inspiratie hebben getoond die de gebruikelijke normen ver te boven gingen. Ik spreek hierbij mijn oprechte waardering uit voor mijn raadgevers en voor allen die hun talenten voor dit project hebben ingezet. Ik ben tijdens de bouw vaak in dit gebouw geweest, maar nu ik het vanavond vol priesterschapsdragers zie, verbaas ik me over de afmetingen en schoonheid ervan. Voor diegenen onder u die van voetbal houden: de afstand van waar ik sta naar de achterste rij op het balkon is gelijk aan ongeveer driekwart lengte van een voetbalveld. Die afstand is gelijk aan driemaal de lengte van een basketbalveld of bijna viermaal de lengte van een tennisveld. Een golfer zou waarschijnlijk een stok nummer negen kiezen om de bal over de achterste rij op het balkon te krijgen, en een topatleet zou de afstand in ongeveer negen seconden kunnen rennen. Om een woord te gebruiken dat ik vaak hoor: het is echt gaaf! Ik vind het weleens prettig om mee te doen aan sportevenementen of ernaar te kijken. Af en toe suggereert mijn geduldige vrouw weleens dat de tijd die tussen die gelegenheden verstrijkt veel te kort is. In veel sporten, als een deelnemer of coach de palm van zijn hand horizontaal op de vingers van zijn andere, verticaal gehouden, hand laat rusten, is dat het teken voor een 'time-out'. De wedstrijd wordt dan tijdelijk stilgelegd terwijl coaches en spelers hun tactiek bespreken. Sinds we kleinkinderen hebben, heb ik gemerkt dat de term 'time-out' ook gebruikt wordt door sommige ouders die hun kinderen willen aangeven in welke toestand zij geplaatst zullen worden als ze verder gaan op een koers die niet overeenkomt met de wensen van hun ouders. Zo'n 'time-out' geeft iemand de gelegenheid om over zijn gedrag na te denken. Mijn collega's van de Aäronische priesterschap, laten we vanavond eens een 'time-out' nemen om wat priesterschapszaken te bespreken. Enkele weken geleden sprak ik met mijn zestienjarige kleindochter. Ik vroeg haar wat zij tegen de jongemannen van de Aäronische priesterschap zou zeggen als ze daartoe de kans kreeg. Zij zei: 'Ik zou ze vragen om respect voor het priesterschap te hebben, en zeven dagen per week priesterschapsdrager te zijn, en niet alleen maar op zondag.' Verder zei ze: 'Sommige jongens tonen geen respect voor het priesterschap, want ze vloeken, sommigen kijken naar pornografie, en anderen gebruiken drugs.' Ik denk dat jullie met me eens zullen zijn dat die zaken -- vloeken, porno en drugs -- geen onderdeel van het leven zouden moeten zijn van iemand die het priesterschap draagt. Het priesterschap is niet iets dat we door de week afdoen en dan voor de zondag weer aandoen. Het is 24 uur per dag, zeven dagen per week een eer en een zegen. Vloeken en onbeschaafd gedrag zijn gewoon geworden, en worden door velen geaccepteerd als een normale manier van praten. Ons besef van goed en kwaad is verminderd door een voortdurend bombardement van vloeken en ongepast taalgebruik. Veel alledaagse gesprekken zijn doorspekt met onbeschaafde woorden en bezaaid met ronduit godslasterlijke uitdrukkingen, soms onder het mom van humor. Onlangs was ik in een warenhuis schoenen aan het passen. Vier jongemannen keken naar wat zij zendelingenschoenen noemden. Het was duidelijk dat op zijn minst twee van de jongemannen een zendingsoproep hadden gekregen en dat zij daar schoenen kwamen zoeken die geschikt waren voor hun zending. Het verbaasde me dat er een stortvloed van ruwe woorden uit hen kwam, gelardeerd met enkele godslasteringen die routineus van hun lippen leken te rollen. Toen ze merkten dat er nog iemand in de buurt was, hoorde ik een van hen zeggen: 'Hé, jongens, we kunnen maar beter wat nettere taal gebruiken', terwijl hij met zijn hoofd in mijn richting knikte. President Hinckley heeft gezegd: 'Gesprekken zijn de basis van vriendschappelijke sociale activiteiten. Ze mogen opgewekt zijn. Ze mogen luchthartig zijn. Ze mogen ernstig zijn. Ze mogen grappig zijn. Maar ze mogen niet schuin, ongepast of smerig zijn als iemand oprecht in Christus gelooft.' (Teachings of Gordon B. Hinckley, blz. 494.) Vloeken en het priesterschap gaan niet samen. Vloeken en zendingswerk ook niet. Als vloeken en smerige taal deel uitmaken van onze gesprekken, dan moeten we ze uit ons woordenboek schrappen. Wat wij in gesprekken zeggen, is ook als een venster van onze ziel. Laten we tijdens onze 'time-out' ook even praten over pornografie. In de afgelopen jaren heeft pornografie zich als een lopend vuurtje verbreid. We worden er dagelijks aan blootgesteld. Pornografie is net zo verslavend als sommige middelen waar we niet over zouden piekeren om die aan ons lichaam te geven. De consequenties van pornografie zijn catastrofaal. Bedenk dat Satan niet wil dat we gelukkig zijn of succes hebben in onze bediening in de Aäronische priesterschap. Vergis je niet: hij wil dat we ons ellendig voelen. Het is zijn doel ons hart gevangen te nemen door ons te verleiden deel te nemen aan verschrikkelijke dingen zoals pornografie. Blijf er bij uit de buurt. We moeten onszelf leren om boeken, tijdschriften, muziek, foto's, video's, DVD's, films, internetsites, tv-programma's en al het andere te vermijden dat pornografie of sensueel materiaal bevat. Pornografie en priesterschap gaan niet samen. Respecteer het priesterschap dat je draagt. Zorg voor een permanente 'time-out' in je leven wat de invloed van alle pornografie betreft. President Hinckley heeft ons eraan herinnerd dat 'de hedendaagse drugsplaag een wereldwijde plaag is geworden. In de meeste gevallen volgt de dood (. . .) pas na een lange periode vol ellende, pijn en berouw. In tegenstelling tot de plagen uit tijden vanouds, waar- tegen geen verweer bekend was, is het verweer tegen drugs duidelijk en relatief makkelijk. Dat verweer houdt eenvoudigweg in er niet aan te komen.' ('The Scourge of Illicit Drugs', Speaking out on Moral Issues, Bookcraft, Gordon B. Hinckley, blz. [1992] 127.) We zouden ons leven toch ook niet in gevaar brengen door te spelen met een giftige slang. Drugs zijn net zo gevaarlijk als het dodelijke gif van zo'n reptiel. Onze zoon kwam onlangs thuis van zijn werk en zag zijn zoon aan de keukentafel met zijn hoofd in zijn handen zitten. Een andere zoon zat in de zitkamer verdrietig naar buiten te staren. Hun moeder was niet te zien. Onze zoon vroeg de jongens waar ze zou kunnen zijn. Zij wezen naar de badkamer. Hij klopte zachtjes aan en vroeg: 'Liefje, ben je daar?' Zij antwoordde: 'Ik heb even een time-out genomen.' Volwassenen hebben dat soms weleens nodig. Melchizedeks-priesterschapsdragers, kom er voor de rest van deze 'time-out' ook even bij. In de strijd van het dagelijks leven is het makkelijk om onze bediening als vader en priesterschapsdrager uit het oog te verliezen. Als we niet voorzichtig zijn, kunnen ons beroep, onze hobby's, onze ontspanning en misschien zelfs ons werk in de kerk een nadelige uitwerking hebben op onze plichten als vader en echtgenoot. President Howard W. Hunter had maar één keer de gelegenheid om tijdens zijn presidentschap van de kerk een algemene priesterschapsbijeenkomst toe te spreken. Bij die gelegenheid, in oktober 1994, gaf president Hunter zijn toespraak de titel 'Een rechtschapen echtgenoot en vader zijn'. In die meesterlijke toespraak noemde hij een aantal normen en verwachtingen voor allen die het Melchizedeks priesterschap dragen. Ik raad u aan om de hele toespraak nog eens door te nemen. Vanavond zal ik er slechts twee van noemen. President Hunter zei: 'Een priesterschapsdrager beschouwt het gezin als door God ingesteld. Uw belangrijkste en heiligste verantwoordelijkheid is leiding te geven aan uw gezin. Het gezin is de belangrijkste eenheid in tijd en eeuwigheid en overstijgt, in die hoedanigheid, iedere ander interesse in het leven.' (De Ster, januari 1995, blz. 45.) President Harold B. Lee heeft gezegd: 'Het belangrijkste werk van de Heer dat u en ik ooit zullen doen, ligt binnen de muren van ons eigen huis.' (Stand Ye in Holy Places, [1974], blz. 255.) We moeten eens oprecht en uitgebreid bij onszelf te rade gaan. Doen we alles wat we kunnen en moeten doen om onze gezinsleden de juiste evangelieinstructie en leiding te geven, of laten we die taak aan anderen over? Leiding geven aan ons gezin vereist vaak dat wij onze prioriteiten opnieuw op een rijtje zetten om de benodigde tijd te vinden. Kwalitatieve aandacht en veel tijd geven, is essentieel. President Hunter heeft ons ook hieraan herinnerd: 'Een priesterschapsdrager is actief in de kerk en is daarin een voorbeeld voor zijn gezin zodat de gezinsleden het evangelie leren kennen en de bescherming genieten van de verbonden en verordeningen.' (De Ster, januari 1995, blz. 46.) Om het vervullen van die priesterschapstaak mogelijk te maken, moeten we ervoor zorgen dat ons eigen leven op orde is. Huichelarij heeft nog nooit gewerkt, en werkt nog steeds niet. Er wordt van ons vereist dat wij onze gezinsleden leiding geven in rechtschapenheid en hen aanmoedigen om ons voorbeeld te volgen. Ga ze voor in het houden van gezinsavond. Ga ze voor in schriftstudie. Geef priesterschapszegens. Ga ze voor in individueel en gezinsgebed. President Monson heeft gezegd: 'Bedenk dat niemand ooit groter is dan wanneer hij op zijn knieën zit.' (Thomas S. Monson, Conference Report, april 1964, blz. 130.) Een 'time-out' omvat ook woorden van bemoediging. Wij kunnen zegevieren en uiteindelijk de wedstrijd winnen. Wij kunnen het priesterschap eren en respecteren, vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week. We kunnen vloeken, pornografie en drugs uit ons leven bannen en ook elke andere ongezonde of onreine activiteit. We kunnen onze gezinsleden de priesterschapsleiding en geestelijke richting geven die zij nodig hebben. We kunnen dat allemaal doen, en nog meer, als we dichtbij de Heiland komen, het heilige priesterschap eren, en trouw zijn aan de verbonden die wij hebben gesloten. Ik getuig dat wij in dienst van de Heer zijn. Hij is onze Heiland. Hij is onze Verlosser en heeft verzoening gebracht voor onze zonden. Hij is onze Voorspraak bij de Vader. Hij leeft. Hij heeft ons onvoorwaardelijk lief. Wij dragen zijn priesterschap. Ik heb president Hinckley lief, zijn raadgevers en de Twaalf, en ik getuig van hun goedheid, grootheid en gezag. Ik heb u, mededragers van het priesterschap, lief en bid voor ons succes. In de heilige naam van Jezus Christus. Amen.