'Vrees niet, want zij, die bij ons zijn, zijn talrijker' Sharon G. Larsen Tweede raadgeefster in het algemeen jongevrouwenpresidium 'We staan er niet alleen voor in deze heilige opdracht van ouderschap, liefde en leiderschap. Er bestaat geen grotere vreugde. Het is ieder offer waard.' Als ouders en jeugdleiders zijn we misschien gemakkelijk geneigd de moed te verliezen en bezorgd in onze handen te wringen om de jeugd en de wereld waarin zij leven. Onze omstandigheden nu zijn niet zonder precedent, noch zonder hoop. Toen Henoch de profeet was, weenden de hemelen wegens de goddeloosheid van de wereld. (Zie Mozes 7:28–37.) Het lijdt geen twijfel dat de hemelen tegenwoordig ook wenen. De profeet Elisa was door het hele Syrische leger omsingeld en ze waren vastbesloten hem te doden. Zijn enige partner was bezorgd en telde met hoeveel man zij waren, maar Elisa verzekerde hem ervan dat zij, als ze aan de kant van de Heer stonden, ongeacht het aantal wereldse vijanden, in de meerderheid waren. Ik getuig dat de troostende woorden van Elisa tot zijn jonge vriend ook nu nog waar zijn: 'Zij, die bij ons zijn, zijn talrijker dan zij, die bij hen zijn' (2 Koningen 6:16). De Heer zal onze jonge mensen met vurige paarden en wagens omgeven en beschermen (net als Elisa) in de vorm van ouders, grootouders, tantes, ooms, buren, leidinggevenden en vrienden die heel veel van hen houden en hen leiden. De afgelopen vier jaar zat ik tot mijn nek toe in het werk met de jongevrouwen. Wanneer we overal heen reizen en dan met hen praten, leren we hun hoop, hun dromen, angsten en teleurstellingen enigszins kennen. Ik herhaal de woorden van president Hinckley: 'Dit is de beste generatie die we ooit in de kerk hebben gehad.' (Church News, 15 februari 1997, blz. 3.) In het algemeen staan onze jonge mensen heldhaftig en energiek voor goedheid en fatsoen. Maar hoe sterk en goed ze ook zijn, onze jongeren hebben hulp nodig. Het programma 'Mijn persoonlijke vooruitgang' van de jongevrouwen, het programma 'Plicht jegens God' van de Aäronische priesterschap,Leidraad voor ouders en leidinggevenden van jongeren, en het herziene boekjeVoor de kracht van de jeugdzal ouders en leiders tot steun zijn als zij actief en direct betrokken zijn bij het tegenhouden van de afglijdende moraal. Onze jongeren willen meer dan kostbazen. Ze willen mensen die van hen houden en hen leiden. Zij verdienen die bescherming. Een essentieel onderdeel van die liefde is luisteren. Ik weet wat luisteren is want ik heb dat gelukkig zelf ondervonden. Ik werkte vroeger vaak met mijn vader op de boerderij. Ik vond het niet altijd leuk, maar als het lunchtijd was, gingen we altijd in de schaduw van de hoge populieren zitten, en dan aten we ons lunchpakket en praatten met elkaar. Mijn vader greep dat niet aan als een gouden gelegenheid om mij eens even aan de regels te herinneren en de les te lezen. We praatten gewoon — over van alles en nog wat. Ik kon dan ook vragen stellen. Ik voelde me dan zo veilig dat ik zelfs vragen durfde stellen waarbij hij zich niet op zijn gemak zou voelen. Ik weet nog dat ik hem vroeg: 'Waarom heb je me vorige week bij mijn vrienden voor gek gezet toen ik niet op tijd thuis was, door me te komen halen?' Zijn antwoord brengt me bij een ander aspect van liefde. Hij was niet willekeurig in zijn houding. Hij verwachtte dat ik me aan bepaalde gedragsnormen hield. Hij zei: 'Ik maakte me zorgen over het feit dat je nog zo laat op stap was. Ik wil vooral dat je veilig bent.' Ik besefte dat zijn liefde voor mij sterker was dan zijn verlangen naar slaap of het ongemak zich weer te moeten aankleden en me met de auto te zoeken. Of het nu op het hooiveld is of op een andere ongedwongen plek, op zulke momenten wordt het reservoir bijgevuld voor andere momenten die misschien niet zo idyllisch en sereen zijn. Met een dergelijke investering blijft een band bestaan — ondanks strenge leer en correctie — of misschien als gevolg ervan. Liefde is luisteren als zij behoefte aan praten hebben — midden in de nacht, 's ochtends om zes uur op weg naar het seminarie of als u staat te koken. Heeft u de clip van de kerk op de televisie gezien die begint met een donkere slaapkamer? De deur gaat open en je ziet een meisje met een boek onder haar armen binnenkomen. Ze gaat naar haar vader die in diepe rust verkeert, en vraagt: 'Papa, wil je me voorlezen?' De vader doet zijn ogen niet open, maar mompelt in zijn slaap. 'O, liefje, papa is zo moe, vraag het maar aan mama.' Het kleine meisje trippelt naar de andere kant van het bed waar haar moeder slaapt en vraagt: 'Mama, mag papa me voorlezen?' Dan zie je hoe de ogen van de vader zich wijd opensperren, en op het volgende beeld zitten ze gezellig met z'n drieën bij elkaar en leest de vader voor. Liefhebben doen we wellicht van nature, maar leiden is een verfijnde vaardigheid die we misschien niet serieus genoeg nemen. Wij leiden bijvoorbeeld meer door ons voorbeeld dan op welke andere manier dan ook. Dat is een zware belasting voor ouders en jeugdleiders. Kunnen onze jongeren aan de manier waarop wij leven, praten en bidden zien dat we van de Heer houden? Weten zij dat hun Vader in de hemel een God van liefde is doordat ze zich geliefd voelen als ze bij ons zijn? Zijn zij ervan overtuigd dat wij niet onder invloed van allerlei wind van leer of het valse spel van sociale druk en wereldse acceptatie bewogen zullen worden? (Zie Efeziërs 4:14.) Als we in rechtschapenheid leiding willen geven, mag er geen twijfel over bestaan waar wij staan. Kleine onzekerheden van onze kant kunnen grote onzekerheden in onze kinderen teweegbrengen. Soms vraag ik me af of wij als moeders er de oorzaak van zijn dat onze kinderen zich onder druk voelen staan om populair te zijn en geaccepteerd te worden. Als wij onze verlangens zo bijstellen dat onze normen de normen van de Heer zijn, maken we duidelijk dat er in het koninkrijk van de Heer geen dubbele moraal is. Na de toespraak van president Hinckley vorig jaar november vertelde een jongevrouw aan haar moeder dat haar jongevrouwenleidster haar tweede setje oorringetjes uit had gedaan. Deze kritische jonge mensen merken zoiets op. Ze merken hoe lang uw korte broek is, en of u iets moest wegstoppen of -spelden om die blouse te kunnen dragen. Ze merken wat u draagt (of niet draagt) als u in de tuin werkt. Ze merken naar welke film u gaat kijken in de bioscoop. Wij hebben verbonden met de Heer gesloten, en leidinggeven is vaak een toets voor het niveau van onze toewijding aan die verbonden. Een jonge moeder zei: 'Een goede ouder zijn vergt enorm veel tijd en energie. Het is gemakkelijker om mijn kinderen bij de televisie in slaap te laten vallen, intussen het huis op te ruimen en ze dan in bed te leggen, dan de Schriften met ze te lezen, samen te bidden, voor te lezen, en ze daarna in te stoppen. Maar ze verheugen zich op die avondceremonie, en ik weet dat die investering, zelfs als ik te moe ben om te bewegen, eeuwige winst zal opleveren.' Consequent leiderschap draagt ertoe bij dat jongeren verstandige keuzen doen en dan groeit ons vertrouwen in hen. Ik weet nog dat ik een keer toen ik zestien was, mijn moeder met mijn vader hoorde praten. Ze maakte zich zorgen over bepaalde keuzen die ik deed. Ik was niet schuldig aan enige zonde erger dan de onvolwassenheid van de jeugd, maar mama maakte zich zorgen. Wat mijn vader zei, werd in mijn hart gebrand: 'Maak je geen zorgen', zei hij tegen mama. 'Ik heb vertrouwen in Sharon en ik weet zeker dat ze het goede zal kiezen.' Die uren in het hooiveld wierpen op dat moment hun vruchten af. Vanaf dat ogenblik was ik volledig verbonden met die ouders vol liefde en vertrouwen. Eén van de grootste toetsen voor ouders en leidinggevenden komt als ze moeten houden van iemand die dat schijnbaar onmogelijk maakt. Dat is een moeilijke taak. Wij moeten daarvoor ons hart oprekken en dat veroorzaakt pijn in de ziel. Als ouders met een gebroken hart om hulp bidden, komt die hulp vaak in de vorm van engelachtige tantes of ooms, grootouders, goede vrienden en leidinggevenden die onze geliefde na staan. Zij kunnen onze boodschap nieuw leven inblazen zodat ons kind weer op het spoor komt zoals wij hebben gebeden. Wijze liefde en doelmatig leiderschap onder andere zullen de vloedgolf van goddeloosheid stuiten terwijl we de volgende generatie voorbereiden op de verblijdende genoegens van het ouderschap. Wij zullen nooit de vreugde vergeten die we voelden toen onze zoon van twaalf voor het eerst het avondmaal ronddiende of wanneer wij het avondmaalsgebed met de stem van onze zoon hoorden. Hoe leg je uit wat je voelt als je je dochter getuigenis hoort geven van de Heiland of meemaakt dat ze haar onderscheiding 'Voorbeeldige jongevrouw' ontvangt? Wij zien een glimp van de hemel als we in de tempel zijn met ons kind dat aan het altaar knielt tegenover een fijne partner. Ze zijn klaar om samen een leven van belofte en prestaties te beginnen dat wij mede gevoed hebben. Dat is de tijd van de oogst. Ik sluit met mijn getuigenis dat we er niet alleen voor staan in deze heilige opdracht van ouderschap, liefde en leiderschap. Er bestaat geen grotere vreugde. Het is ieder offer, elk ongelegen ogenblik, ieder onsje geduld, persoonlijke discipline en volharding waard. 'Als God voor ons is, wie zal tegen ons zijn?' (Romeinen 8:31.) In de naam van Jezus Christus. Amen.