Sta pal Virginia U. Jensen Eerste raadgeefster in het algemene ZHV-presidium 'Laten we nooit vergeten dat we voor en met ons gezin een fundament bouwen op de rots van onze Verlosser.' Mijn jongste dochter is met haar man jarenlang op zoek geweest naar de beste medische adviezen en de nieuwste wetenschappelijke hulp om een baby te krijgen. Ze hebben gevast, gebeden, erop gehoopt en ernaar verlangd. Uiteindelijk is bereikt waarnaar ze zo lang hebben verlangd, en is ze in verwachting van hun eerste kind. De dokter heeft kort geleden grondig onderzocht of de zwangerschap goed verliep. Mijn dochter maakte zich daar erg zorgen over. Toen de afgesproken dag naderde, bleek dat haar man haar niet kon vergezellen, en ze vroeg of ik meeging. Ze zei: 'Mam, als er na alles wat we hebben doorgemaakt iets niet goed is, moet ik echt iemand bij me hebben.' Ik was opgetogen dat ik van tevoren een glimp mocht opvangen van iemand die ik tot in de eeuwigheid zal liefhebben en koesteren. Ik wilde haar geruststellen dat alles in orde was; maar in mijn hart was ik ook bezorgd. Toen de dokter de echo bekeken had, besprak hij zijn bevindingen met ons. Zijn eerste woorden waren: 'Ik zou willen dat elke baby er zo volmaakt uitzag!' Ik kon me nauwelijks inhouden. Toen we naar onze auto liepen, kon ik mijn gevoelens niet meer de baas, en ik begon te huilen. Er kwamen zoveel gevoelens bij me los. Ik huilde en wenste dat elke zwangere moeder diezelfde woorden kon horen. Ik huilde om elke vrouw die een baby wil maar niet kan krijgen. Mijn tranen stroomden voor alle vrouwen die kinderen willen maar geen man hebben gevonden. En ten slotte vergoot ik tranen van dankbaarheid met een intens verlangen dat onze familie deze baby een goed thuis zou bieden. De Engelse dichter Wordsworth heeft een aantal van mijn gevoelens omtrent dit kleinkind en het gezin onder woorden gebracht door ons in herinnering te brengen: 'Geboren worden is slechts vergeten en slapen. (. . .) In wolken van heerlijkheid Komen wij van God — ons thuis.' (William Wordsworth, 'Ode: Intimations of Immortality from Recollections of Early Childhood') Ons thuis hier op aarde is heilig door zijn verbondenheid met onze hemelse Vader en ons hemels thuis. Door mijn ervaring met mijn dochter werd ik me er opnieuw scherp van bewust dat gezin en familie prioriteit hebben en van essentieel belang zijn. Het bracht me ook in herinnering dat wij als vrouwen met de natuurlijke neiging om lief te hebben, te koesteren en te onderwijzen, geroepen zijn om ieder lid van ons gezin te beschermen en tot zegen te zijn. Omdat Hij baby's naar deze aarde stuurt, is het belangrijk voor de Heer dat wij, ongeacht onze omstandigheden, pal en onwrikbaar staan, en gezinnen blijven vormen als een bolwerk tegen de aanstormende golven van het kwaad. Het is onze taak om het gezin en de familie te beschermen, waar ter wereld we ons ook mogen bevinden. 'Ik geloof met heel mijn hart dat het gezin de beste plaats is om ons voor te bereiden op (. . .) het eeuwige leven', heeft president David O. McKay gezegd. ('Blueprint for Family Living',Improvement Era, april 1963, blz. 252.) Maar hoe voeden we rechtschapen kinderen op in een wereld die steeds meer op Sodom en Gomorra lijkt? President Howard W. Hunter heeft het historische verhaal verteld waarmee ik die vraag kan beantwoorden. De laatste en beslissende strijd van de Napoleontische oorlogen is geleverd op 18 juni 1815 in het dorp Waterloo, in de buurt van Brussel. Wat we kennen als 'De slag bij Waterloo' wordt beschouwd als een belangrijk keerpunt in de hedendaagse geschiedenis en heeft de politieke grenzen en het machtsevenwicht in Europa drastisch veranderd. Op een kritiek moment in die grote strijd tussen de strijdkrachten van de Franse keizer Napoleon en de geallieerden onder commando van de Britse generaal Arthur Wellesley [beter bekend als de graaf van Wellington], stormde een bezorgde officier het kantoor van de graaf binnen met de boodschap dat ze, als de troepen niet onmiddellijk werden teruggetrokken, zich moesten overgeven aan het grotere, Franse leger. De graaf gebood: 'Sta pal!' 'Maar we zullen allemaal omkomen', antwoordde de officier. 'Sta pal!' was weer het antwoord van de graaf. (Zie Howard W. Hunter,That We Might Have Joy, blz. 148.) 'Sta pal!' luidde het bevel van de graaf; de overwinning was het gevolg. Aan die twee woorden — sta pal — ontleen ik moed en raad. In deze tijd, zusters, zijn we betrokken bij een moeilijke strijd om de geest, het hart en zelfs de ziel van onze kinderen, kleinkinderen en andere familieleden. In dat gevecht hebben we veel krachtiger wapens en wapenrustingen dan de troepen van de graaf van Wellington. Want ons staat de kracht ter beschikking die voortvloeit uit geloof in de Heer Jezus Christus en de kracht van de evangelieverordeningen. Om te overwinnen, moeten we ons wapenen met geloof in de Heer, Jezus Christus, en moeten we pal staan in onze overtuiging. In het Boek van Mormon lezen we over de Lamanieten 'die tot het ware geloof waren bekeerd; en zij wilden er niet van afwijken, want zij waren vastberaden, standvastig en onwrikbaar, gewillig om met alle ijver de geboden des Heren te onderhouden.' (3 Nephi 6:14.) Uw krachtige en onwankelbare geloof en kennis van het evangelie van Jezus Christus en zijn plan voor u en uw gezin zal een grote bescherming vormen tegen strijdige standpunten en kwade invloeden. Uw gehoorzaamheid en getrouwheid aan eeuwige verbonden en geboden kunnen gemoedsrust en, ja, zelfs geluk brengen te midden van de chaos van deze wereld. Gewapend met geloof kunt u pal staan en een thuis bieden dat de kinderen van onze hemelse Vader waardig is. Toen ik eens op reis was in een gebied dat leed onder geweld en maatschappelijke onrust, merkte een opmerkzame priesterschapsdrager mijn bezorgdheid en hij sprak mij troost in. Toen hij nog jong was, ontleende zijn moeder, die plotseling berooid alleen kwam te staan, kracht aan de volgende woorden die ze las in een oud boek: 'Ik zei tegen de man bij de poort van het jaar: "Geef me licht opdat ik het onbekende veilig tegemoet kan treden", en hij antwoordde: "Ga naar buiten, de duisternis in, en leg uw hand in Gods hand. Dat is beter voor u dan licht, en veiliger dan een bekende weg."' (Minnie Louise Haskins,Oxford Dictionary of Quotations, 4de editie, onder redactie van Angela Partington [1996], blz. 328.) De moeder van mijn vriend heeft haar leven opnieuw opgebouwd en een stevig fundament gelegd door die aansporing op te volgen. Ook ik vond steun toen ik me zorgen maakte, door het onbekende tegemoet te treden, gewapend met de kennis dat het gezelschap van de Heer beter was dan welke andere, aardse bescherming ook. Om pal te staan, moeten we in de kern van onze ziel weten dat de Heer ons altijd tot steun zal zijn als wij stevig zijn verankerd in de 'rots van onze Verlosser'. Dat wordt duidelijk gezegd in het vijfde hoofdstuk van Helaman. 'En nu, (. . .) bedenkt, bedenkt, dat gij op de rots van onze Verlosser, de Christus, de Zoon van God, uw fundament moet bouwen, opdat, wanneer de duivel zijn krachtige winden zendt, ja, zijn pijlen in de wervelwind, ja, wanneer al zijn hagel en zijn krachtige storm u zullen striemen, dit geen macht over u zal hebben, om u mede te sleuren (. . .) en dit wegens de rots, waarop gij zijt gebouwd, die een vast fundament is; indien de mensen op dat fundament bouwen, kunnen zij niet vallen' (Helaman 5:12). Zusters, de beloften van de Heer zijn betrouwbaar. Hij heeft zijn leven gegeven voor ons heil. Om zelf vastberaden pal te staan en anderen daarbij te helpen, moet de boodschap van het herstelde evangelie stevig in ons hart geplant zijn, en moeten we het onze kinderen thuis leren. Geef uw kinderen en andere dierbare huisgenoten de geestelijke wapenrusting die ze elke dag nodig hebben als ze u en de veilige bescherming van uw huis verlaten. Leer uw dierbaren hoe ze door vasten en bidden de machten van de hemel moeten gebruiken. Leer ze dat het heiligen van de sabbat ze voor de wereld zal beschermen. Leer ze gehoorzamen. Leer ze dat ze moeten streven naar Gods goedkeuring, niet naar die van mensen. Leer ze dat ze alleen door de Heiland lief te hebben en te volgen, en door verbonden te sluiten en zich eraan te houden, terug kunnen keren naar ons hemelse thuis. De waarheden van het evangelie en kennis van het heilsplan zijn wapens die uw gezinsleden kunnen gebruiken om Satans leger van het kwaad te overwinnen. In onze rol als vrouw, moeder, grootmoeder, zus en tante, moeten we het voorbeeld geven en pal staan. Omdat we van ze houden, willen we onze familieleden een krachtig, rechtschapen voorbeeld geven dat ze kunnen navolgen. In alles wat we zeggen en doen, hoe we ons kleden, hoe we onze tijd besteden, in alle keuzen die we doen, tonen we wat we geloven, en dat wordt een voorbeeld voor ze dat ze kunnen volgen. Lucy Mack Smith, de moeder van de profeet Joseph Smith, heeft in haar levensverhaal geschreven dat haar man en zij zich in het voorjaar van 1803 druk maakten om godsdienst. Ze schrijft over haar eigen zoeken naar de waarheid: 'Ik trok me terug in een stuk bos niet ver van mijn huis, waar ik aan de Heer vroeg of we het ware evangelie mochten ontvangen.' (History of Joseph Smith, onder redactie van Preston Nibley [1958], blz. 43.) Klinkt dat ons bekend in de oren? Zeventien jaar later, in het voorjaar van 1820, kwam de profeet Joseph Smith die op zoek was naar de waarheid, 'tot het besluit om het aan God te vragen. (. . .) [Ik] begaf mij dus het bos in om een poging te doen.' (Geschiedenis van Joseph Smith 1:13–14.) Is het toeval dat de moeder en de zoon een groepje bomen kozen als de plek waar ze God vroegen de waarheid aan hen bekend te maken? Door het gebed van Joseph werd de hele wereld gezegend door de herstelling van het evangelie van Jezus Christus. Het rechtschapen voorbeeld van een vrouw die pal staat in geloof is talloze anderen tot zegen. Hoewel ik het fijn vind om echtgenote en moeder te zijn, geef ik toe dat het niet altijd gemakkelijk is. Ik heb begrip voor de gevoelens die een meisje op de basisschool onder woorden bracht toen een vriendin van mij, haar leerkracht, de klas een brief aan God liet schrijven. Sharon schreef: 'Lieve God, ik denk dat het voor U heel moeilijk is om van iedereen op de wereld te houden. We zijn thuis maar met zijn vijven, maar ik kan het gewoon niet.' Evenzo ben ik er zeker van dat mijn familieleden zouden zeggen dat het niet altijd makkelijk is om van mij te houden. Maar ik ben het met ouderling Loren C. Dunn eens, die heeft gezegd: 'Er bestaat niets dierbaarders of duurzamers dan het gezin.' ('Our Precious Families',Ensign,november 1974, blz. 9.) Hoewel het gezinsleven soms moeilijk kan zijn, is het werk in ons gezin van het grootste belang. Als u ontmoedigd bent en het in uw gezin niet loopt zoals u wilt, sta dan pal in geloof en zeg, net als een ander schoolmeisje in haar brief aan God: 'Lieve God, ik doe mijn best.' Laat de moeilijkheden die inherent zijn aan het gezinsleven u niet overmatig ontmoedigen of de liefde beïnvloeden die in het gezin kan heersen. Laten we ons wapenen met geloof en pal staan in onze overtuiging. Laten we nooit vergeten dat we voor en met ons gezin een fundament bouwen op de rots van onze Verlosser. Laten we onze hand in Gods hand leggen. Met de hulp van de Heer kunnen we bouwen aan een gezin dat een rechtschapen vesting is. Moge de Heer u zegenen in uw inspanningen om pal te staan in de verdediging van het gezin en de familie, dat is mijn gebed in de naam van Jezus Christus. Amen.