Het priesterschap thuis Ouderling D. Lee Tobler van de Zeventig Elke wijk kan door middel van raden al die mannen, vrouwen en hun gezinsleden de hand reiken en de weg naar de tempel voor hen openen. Broeders van de Aäronische en de Melchizedekse priesterschap, het is een bijzondere zegen om op dit spreekgestoelte te staan waar profeten en apostelen van God en andere rechtschapen mensen vele tientallen jaren leiding en advies hebben gegeven aan de leden van de kerk. Vanavond is het mijn nederig verlangen om de priesterschapsleiders, in het bijzonder de ring- en wijkraden, bemoedigend toe te spreken, waardoor ze meer aandacht kunnen geven aan de gezinnen in de kerk die thuis nog geen Melchizedeks-priesterschapsdrager hebben. Dat zijn de gezinnen waar de vader nog niet het priesterschap heeft ontvangen dat hij zo hard nodig heeft om zijn gezin tot zegen te zijn en te leiden. Voor de volheid van het evangelie, in het bijzonder de zegeningen van de tempel, zijn niet alleen hun eigen inspanningen nodig, maar ook die van kerkleden die al begrijpen wat de tempelverordeningen voor het gezin betekenen. Als kinderen zijn wij opgegroeid in een gezin waar duidelijk was dat het priesterschap net zo van levensbelang was als het water dat we dronken om onze dorst te lessen. Mijn moeder had zelf thuis grote vreugde ervaren toen hun grote gezin volledig actief werd en daarna als gezin naar de Salt Lake-tempel ging. Toen mijn grootvader Shoell 47 was, ontving hij het priesterschap met alle daaraan verbonden zegeningen. Nadat mijn moeder een voltijdzending had volbracht, vroeg ze een bijzondere priesterschapszegen om te worden geleid naar een goed priesterschapsdrager die niet alleen haar man zou worden, maar ook een goede priesterschapsvader voor haar kinderen. Na die zegen gingen al die rechtschapen wensen voor haar in vervulling, en ook voor ons, als gezin in het zuiden van Nevada. Vanaf het begin waren we een gezin dat geworteld was in het priesterschap en de verordeningen van het herstelde evangelie. Dat gaf ons, kinderen, een gevoel van eenheid, niet alleen met onze gezinsleden, maar ook met de familie van mijn vader en moeder. We merkten al jong welke genezende kracht het priesterschap had, als mijn vader, soms alleen en soms bijgestaan door mannen uit de wijk, dat priesterschap thuis gebruikte. Rond 1930 waren er in dat pioniersstadje in Nevada geen dokters. Het dichtst bij waren die in Las Vegas of St. George. Het eerste dat er bij een ongeluk of ziekte bij ons opkwam, was voor een zalving een beroep te doen op die priesterschapsmacht. Ik herinner me dat mijn moeder soms zei: 'We hebben geen dokters hier in Bunkerville, maar we hebben het priesterschap, en dat is genoeg.' En het was geweldig hoe die zegens zowel jong als oud kalmeerden en geruststelden. We waren nooit machteloos als het priesterschap er was. Ik ben altijd dankbaar geweest dat ik me al zo vroeg bewust was van Gods priesterschapsmacht bij ons thuis. Onze gezinsleden hebben in deze tijd te maken met ongekende problemen die de structuur van het gezin ondermijnen -- die het gevoel van vrede en vertrouwen in de toekomst wegnemen. De kwade krachten die onzedelijk gedrag, oneerlijkheid en drugsverslaving schaamteloos aanprijzen, lijken sterker te worden. En ze zullen zeker niet minder worden. We zullen ook merken dat de materiële problemen met betrekking tot het leven van alledag zullen toenemen. We zijn ons er zeer bewust van geworden dat we niet meer zoals vroeger zeker zijn van werk, omdat zakelijke en niet-zakelijke instanties over de hele wereld fuseren en samengaan om te kunnen concurreren. Familiebedrijfjes krijgen in toenemende mate te maken met de wereldwijde markt en de algemene economische situatie in plaats van met de plaatselijke of landelijke situatie, zoals vroeger. In zo goed als alle gevallen zetten de snel veranderende omstandigheden in de wereld het gezin onder druk. Ze veroorzaken een onbehaaglijk gevoel bij ouders en kinderen. Die omstandigheden, samen met het gestadige verval van zedelijke normen, kunnen het beste binnen het gezin worden opgevangen. Dat kan, als de machten van rechtschapenheid doeltreffend in het gezin worden aangewend, onder de rechtschapen priesterschapsleiding van de vader, in samenwerking met een goede en rechtschapen moeder. In de brief van 11 februari 1999 aan alle leden over de hele wereld heeft het Eerste Presidium dan ook opnieuw een oproep gedaan aan de ouders om hun uiterste best te doen hun kinderen in de evangeliebeginselen te onderwijzen en op te voeden. Verder hebben zij gezegd dat het gezin de basis is van een rechtschapen leven, en dat geen ander middel de essentiële functies ervan kan vervangen of vervullen. Als het priesterschapsfundament waarmee we die problemen de baas kunnen in het gezin aanwezig is, zoals vroeger bij mijn ouders thuis, hoeven we niet bang te zijn voor wat er in de toekomst zou kunnen gebeuren. We kunnen met tegenspoed en problemen te maken krijgen, maar het resultaat is van de hoogste eeuwige waarde. Gezinnen waar het priesterschap gerespecteerd en aangewend wordt, zullen de spanningen van deze tijd doorstaan en eeuwige gezinnen worden. In dat proces zullen de gezinsleden vervolmaakt en voorbereid worden op de beloningen voor wie getrouw blijft. In elke wijk en gemeente zijn veel gezinnen zonder het priesterschap. Die gezinnen hebben een man en vader die gewoon wacht op een uitnodiging om zich voor te bereiden op het Melchizedeks priesterschap. Hun vrouw bidt en wacht op die uitgestoken hand. Het zijn mannen die, doordat wij ze onderrichten en voeden, bekwaam kunnen worden gemaakt om dat priesterschap te dragen. Als vader kunnen zij openbaring ontvangen en hun gezin leiding geven. Zij kunnen hun eigen kinderen een vaderlijke zegen geven, hen dopen en bevestigen. Man en vrouw zullen met hun kinderen naar de tempel gaan om voor tijd en alle eeuwigheid aan elkaar te worden verzegeld. Zij zullen hun zoons ordenen tot het priesterschap en hun zoons en dochters in ziekte en gezondheid tot zegen zijn. De meesten zorgen al goed voor hun gezin. Ze moeten nu leren om in eeuwige, geestelijke zin voor hun gezin te zorgen. Elke wijk kan door middel van raden al die gezinnen [waar geen priesterschapsdrager is] de hand reiken en de weg naar de tempel voor hen openen. Hoe zullen wij of zij anders verhoging verkrijgen, of omgaan met de problemen die voor ons liggen. Ik wil een beroep doen op de bisschoppen en gemeentepresidenten, de quorums van de Melchizedekse priesterschap, op de wijk- en gemeenteraden om in hun gedachten en hun gebeden hoge prioriteit te geven aan die gezinnen. De kerk zal haar volledig potentieel bereiken als die gezinnen veilig onder de mantel van het priesterschap zijn gebracht. In de naam van Jezus Christus. Amen.