De zustershulpvereniging President Boyd K. Packer Waarnemend president van het Quorum der Twaalf Apostelen Zusters, stap af van de gedachte dat u de ZHV alleen maar bijwoont en voel dat u erbij hoort! Ik wil mijn onvoorwaardelijke steun betuigen aan de zustershulpvereniging ­ ik wil alle vrouwen aanmoedigen zich aan te sluiten en deel te nemen; en de priesterschapsleiders op elk niveau oproepen een dusdanig beleid te voeren dat de ZHV tot bloei komt. De zustershulpvereniging is georganiseerd en heeft haar naam ontvangen door profeten en apostelen die onder goddelijke inspiratie gehandeld hebben. Ze heeft een luisterrijke geschiedenis. Altijd heeft ze behoeftigen bemoediging en steun gegeven. De zachte hand van de zuster heeft een tedere, genezende en bemoedigende uitwerking die door de hand van de man, hoe goed bedoeld ook, nooit echt geëvenaard kan worden. De ZHV inspireert vrouwen en leert ze hoe ze hun leven kunnen verfraaien met zaken die vrouwen nodig hebben ­ zaken die 'liefelijk, eervol of prijzenswaardig' zijn.1 Het Eerste Presidium heeft er bij de vrouwen op aangedrongen deel te nemen 'omdat het werk van de ZHV intellectuele, culturele en geestelijke aspecten bevat die in geen andere organisatie te vinden zijn en die tegemoetkomen aan alle algemene behoeften van de leden.'2 De ZHV begeleidt moeders bij de vorming van hun dochters en bij het aankweken van hoffelijkheid, moed, en werkelijk alle noodzakelijke deugden bij hun echtgenoot, zoons en broeders. Het is zowel in het belang van mannen en jongens als in dat van vrouwen en meisjes dat de ZHV gedijt. Een aantal jaren geleden waren zuster Packer en ik in Tsjecho-Slowakije, dat toen nog achter het IJzeren Gordijn lag. Het was niet makkelijk om een visum te krijgen; en we zagen er met grote zorg op toe dat we de veiligheid en het welzijn van onze leden niet in gevaar brachten. Zij hadden generaties lang gestreden om hun geloof levend te houden in situaties van onbeschrijflijke verdrukking. De gedenkwaardigste bijeenkomst werd gehouden op een bovenverdieping. De jaloezieën waren gesloten. Zelfs 's avonds kwamen de deelnemers op verschillende tijden; de ene van de ene kant, de andere van de andere kant, om geen aandacht te trekken. Er waren twaalf zusters aanwezig. We zongen de liederen van Zion uit zangbundels ­ tekst zonder muziek ­ die meer dan vijftig jaar geleden gedrukt waren. De geestelijk-levenles werd eerbiedig gegeven uit een met de hand gemaakt lesboek. De weinige pagina's kerklectuur die we ze konden geven waren 's avonds getypt, met twaalf doorslagen per keer, om zoveel mogelijk exemplaren van die paar kostbare bladzijden onder de leden te verspreiden. Ik vertelde die zusters dat zij behoorden tot de grootste, en in alle opzichten voortreffelijkste, vrouwenorganisatie ter wereld. Ik citeerde de profeet Joseph Smith toen hij met de algemene autoriteiten de zustershulpvereniging organiseerde: 'En nu draai ik ( . . . ) [ten behoeve van alle vrouwen] de sleutel om.' Deze vereniging is georganiseerd 'volkomen naar uw aard. ( . . . ) U bent nu in de gelegenheid te handelen volgens de gevoelens ( . . . ) van uw hart. 'Indien u van de u gegunde voorrechten gebruik maakt, kunnen de engelen niet anders dan uw metgezellen zijn. ( . . . ) 'Als deze vereniging ( . . . ) naar de raad van de Almachtige luistert, zal deze de macht bezitten koninginnen in haar midden te gebieden.'3 De Geest was daar aanwezig. De zuster die met gratie en eerbied de leiding had gehad, liet haar tranen de vrije loop. Ik vertelde hun dat ik de opdracht had gekregen om bij onze terugkomst te spreken tijdens een ZHV-conferentie; kon ik een boodschap van hen doorgeven? Een aantal van hen schreef iets op; het was allemaal in de geest van geven ­ ze vroegen nergens om. Ik zal nooit vergeten wat een zuster opschreef: 'Een kleine kring van zusters stuurt haar hart en gedachten naar alle zusters en smeekt de Heer ons bij te staan in onze vooruitgang.' Die woorden: 'een kring van zusters', inspireerde mij. Ik zag ze voor me in een kring die groter was dan die kamer en de wereld omvatte. Ik kreeg hetzelfde visioen als apostelen en profeten vóór ons hadden gehad. De ZHV is nu meer dan een kring; ze lijkt meer op een kanten weefsel, uitgespreid over de continenten. De ZHV werkt onder leiding van de Melchizedekse priesterschap, want 'alle andere functies of ambten in de kerk zijn toevoegingen aan dit priesterschap.'4 Zij is georganiseerd 'volgens het patroon van het priesterschap.'5 Zusters, u zult verbaasd zijn te horen dat de noden van de man zelden of nooit in de priesterschapsquorums besproken worden. Zij verdiepen zich daar zeker niet in. Zij bespreken het evangelie, het priesterschap en het gezin! Als u dat patroon volgt, zult u zich niet bezig houden met de zogenaamde noden van de vrouw. Als u van uw gezin de eerste prioriteit maakt en uw organisatie dient, zal in al uw behoeften worden voorzien; elk verzuim zal worden uitgewist, elke vorm van misbruik zal worden hersteld, nu of in de eeuwigheid. Er zijn in de gemeenschap veel zaken die uw steun waard zijn. Er zijn andere zaken die bedorven zijn, want die hollen de waarden uit die essentieel zijn voor een gelukkig gezin. Sta uzelf niet toe u te verenigen onder een andere vlag, die niet echt in uw behoeften voorziet. Dwaal niet af van de koers die het algemeen presidium van de ZHV heeft uitgestippeld. Hun uitdrukkelijke doel is vrouwen en gezinnen tot Christus te brengen. Als zendingspresident heb ik eens een ZHV-conferentie in het zendingsgebied bijgewoond. Onze ZHV-presidente, die nog betrekkelijk kort lid was, kondigde een soort koerscorrectie aan. Een aantal plaatselijke zustershulpverenigingen was afgedwaald en zij vroeg ze om zich beter aan te passen aan de koers die het algemeen ZHV-presidium had aangegeven. Er stond een zuster op die zei dat ze niet bereid waren haar raad op te volgen omdat zij een uitzondering vormden. Enigszins in de war vroeg de ZHV-presidente mij om raad. Ik wist niet wat ik moest doen. Ik voelde niets voor een confrontatie met zo'n strijdlustige vrouw. Dus gebaarde ik dat ze door moest gaan. En toen kwam de openbaring! Die liefdevolle ZHV-presidente, klein, en met een licht lichamelijk handicap, zei zachtmoedig maar krachtig: 'Lieve zuster, we willen niet op de eerste plaats uitzonderingen maken. We zullen eerst de regels toepassen, en dan de uitzonderingen bezien.' De koerscorrectie werd aangenomen. Haar advies is goed voor de ZHV, voor de priesterschap en voor het gezin. Als u een regel stelt en daarin de uitzondering verwerkt, zal de uitzondering het eerst worden aangenomen. De broeders weten dat ze behoren tot een quorum van de priesterschap. Teveel zusters zien de ZHV echter alleen als een les die ze bijwonen. Datzelfde gevoel tot de ZHV te behoren in plaats van alleen een les bij te wonen, behoort in het hart van elke vrouw te worden gecultiveerd. Zusters, stap af van de gedachte dat u de ZHV alleen maar bijwoont en voel dat u erbij hoort! Hoeveel priesterschapsmacht en gezag de mannen ook mogen bezitten ­ hoeveel wijsheid en ervaring zij ook mogen verwerven ­ de veiligheid van het gezin, de zuiverheid van de leer, de verordeningen, de verbonden, in feite de toekomst van de kerk, behoren net zo goed tot de taak van de vrouwen. De veiligheid van het gezin en de familie wordt groter als de echtgenote en moeder, en de dochters tot de ZHV behoren. Geen enkele man ontvangt de volheid van het priesterschap zonder een vrouw aan zijn zijde. Want geen enkele man, zegt de profeet, kan de volheid van het priesterschap ontvangen buiten de tempel van de Heer.6 En zij staat naast hem op die heilige plaats. Zij deelt in alles wat hij ontvangt. Man en vrouw ontvangen ieder de verordeningen van de begiftiging. Maar de man kan de hoogste verordeningen ­ de verordeningen ter verzegeling ­ niet ontvangen zonder haar naast zich. De man bereikt de hemelse status van waar vaderschap alleen als geschenk van zijn vrouw. Thuis en in de kerk behoren de zusters te worden gewaardeerd vanwege hun eigen aard. Waak ervoor dat u niet onbewust die invloeden en activiteiten aankweekt die ertoe neigen de verschillen tussen man en vrouw uit te wissen die de natuur erin heeft gelegd. Een man, een vader, kan veel doen wat als vrouwenwerk beschouwd wordt. Anderzijds kan een vrouw en moeder in tijd van nood het meeste doen van wat gewoonlijk gezien wordt als de taak van de man, zonder hun afzonderlijke rol geweld aan te doen. Zo behoren leiders, en vooral ouders, in te zien dat een duidelijk mannelijke en een duidelijk vrouwelijke aard essentieel zijn voor het stichten van een gezin. Alles wat die verschillen verstoort, verzwakt of dreigt uit te wissen, ondermijnt het gezin en vermindert de kans op geluk voor alle betrokkenen. Er is een verschil in de manier waarop de priesterschap thuis of in de kerk functioneert. In de kerk worden we voor een functie geroepen. Thuis kiezen we zelf voor dienstbaarheid. Een roeping in de kerk is meestal tijdelijk, want we worden weer ontheven. Onze plaats in het gezin is, op basis van eigen keuze, voor eeuwig en altijd. In de kerk bestaat een duidelijke gezagslijn. Wij werken waar we geroepen zijn door wie ons presideert. Thuis is er een gelijkwaardig partnerschap tussen man en vrouw, die samen beslissingen nemen en altijd samenwerken. Terwijl de man, de vader, de taak heeft rechtschapen en geïnspireerd leiding te geven, staat zijn vrouw niet achter of voor, maar naast hem. De leidsters van de ZHV, de jongevrouwen en het jeugdwerk zijn allen lid van de wijk- en ringraden; en zij vormen een eenheid door hun lidmaatschap in de ZHV. In de mate waarin leiders het aandeel en de invloed van die zusters in de kerkraden en thuis negeren, wordt het werk van de priesterschap begrensd en verzwakt. Noch de broeders, uit naam van het priesterschapsquorum, noch de zusters die in deze raden zitting hebben, mogen ooit ­ nog geen minuut ­ het belang van het gezin uit het oog verliezen. Om tegemoet te komen aan de behoeften van een toenemend aantal verstoorde gezinnen voorziet de kerk in bescherming en activiteiten als tegenwicht voor wat er in die gezinnen ontbreekt. Leidinggevenden van priesterschap en van hulporganisaties, en vooral ouders, behoren wijsheid ingegeven door inspiratie aan te wenden om ervoor te zorgen dat die activiteiten, zowel voor leiders als voor leden, niet teveel tijd en geld eisen. Als dat zo is blijft er van beide te weinig over en wordt het voor oplettende ouders moeilijk hun eigen kinderen te beïnvloeden. Zorg er vooral voor dat u het gezin schraagt en steunt, en het niet vervangt. In tijden waarin ouders zich overbelast voelen en het niet allemaal aankunnen, behoren ze verstandig en geïnspireerd te beslissen hoeveel activiteiten buitenshuis voor hun gezin het beste zijn. Wat dat onderwerp betreft moeten de priesterschapsleiders in de raad zorgvuldig aandacht besteden aan wat de zusters, de moeders, te zeggen hebben. Een sterke ZHV heeft een krachtige beschermende en helende invloed op moeders en dochters, de alleenstaande ouder, alleenstaande zusters, bejaarden en zieken. U, zusters, die geroepen zijn in het jeugdwerk of de jongevrouwen kunnen de ZHV-les niet volgen, maar daarom loopt u de ZHV nog niet mis; u hoort erbij. Veel broeders hebben een functie in de Aäronische priesterschap en wonen hun eigen quorumbijeenkomsten niet bij. Heb niet het gevoel dat u er niet bijhoort; klaag nooit over uw onzelfzuchtig dienstbetoon. We zien onze kinderen en nu ook onze kleinkinderen voor hun werk of studie verhuizen naar verre plaatsen. Ze hebben soms twee kinderen, maar bezitten bijna niets om een gezin te stichten. Wat is het een troost om te weten dat er, waarheen ze ook gaan, een kerkgezin voor ze klaar staat. Vanaf de dag van hun aankomst zal hij bij een priesterschapsquorum horen en zij bij de ZHV. Daar zal ze een grootmoeder aantreffen ­ iemand die ze, in plaats van haar eigen moeder, kan bellen als het koken niet lukt of om te vragen hoe je kunt weten of een rusteloos kind echt ziek is. Ze zal evenwichtige, verstandige grootmoeders aantreffen. Zij zullen een woord van troost spreken als de pijn van heimwee te lang duurt. Het jonge gezin zal veiligheid vinden ­ de man in de quorums ­ de zuster in de ZHV; beiden hebben tot doel het gezin voor eeuwig veilig te stellen. Dit wordt er in de ZHV gezongen: Als zusters te dienen is 't voorrecht der vrouwen, een gave van God, in vertrouwen verleend; in liefde te schragen en steeds op te bouwen, te steunen en helpen waar nood wordt vermeend. Verheven ons oogmerk, gewijd onze zending, dat wij die volbrengen met inzicht en moed! Ja, Hij die nabij is bij iedere wending zal schenken de wijsheid die wonderen doet.7   Ik besluit zoals ik begon ­ ik wil mijn steun betuigen aan de zustershulpvereniging, getuigen dat Jezus de Christus is, en dat de ZHV door inspiratie georganiseerd is. En ik smeek een zegen af over de zusters die haar bijeenkomsten bijwonen. In de naam van Jezus Christus. Amen. NOTEN: 1. Geloofsartikel 13. 2. A Centenary of Relief Society, [Salt Lake City: Deseret News Press, 1942], blz. 7. 3. Leringen van de profeet Joseph Smith, blz. 206, 204. 4. Leer en Verbonden 107:5. 5. Kimball, Sarah M. 'Autobiography', Woman's Exponent, deel 12, 1 september 1883, blz. 51. 6. Zie Leer en Verbonden 131:1­3 7. 'Wij zusters in Zion', Emily H. Woodmansee, lofzang 200.